Mieczysław Urban Jarosz

Urodził się 4 stycznia 1886 w Rozwadowie jako syn Karola Jarosza i Marii z domu Małecka. W młodości uczęszczał do prywatnej szkoły żydowskiej fundacji barona von Hirscha, a później kontynuował naukę w gimnazjach w Rzeszowie i Tarnowie, zdając dojrzałość w 1905 roku. W trakcie nauki działał w tajnych kółkach samokształceniowych i w 1905 podjął studia prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim, angażując się w ruch socjalistyczny.

Publikował w pismach, był redaktorem i działaczem w organizacjach robotniczych na Śląsku Cieszyńskim. W 1912 uzyskał doktorat prawa i rozpoczął praktykę adwokacką. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do oddziałów strzeleckich Piłsudskiego, pełnił funkcje i awansował w korpusie piechoty, a po przysiędze kontynuował prace w wymiarze sprawiedliwości pod auspicjami Tymczasowej Rady Stanu.

Po odzyskaniu niepodległości w 1919 został podprokuratorem Sądu Okręgowego w Warszawie. W Wojnie Polsko-Bolszewickiej walczył jako ochotnik, a po zakończeniu walk kierował komisją badającą okrucieństwa bolszewików. Był majorą rezerwy korpusu oficerów sądowych. Następnie przeniósł się do adwokatury i działał jako adwokat w Warszawie, biorąc udział w procesach politycznych oraz sprawach społecznych. W II Rzeczypospolitej reprezentował oskarżonych działaczy komunistycznych i socjalistycznych.

Podczas II wojny światowej pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego sądu dyscyplinarnego komisarycznej Rady Adwokackiej, brał udział w powstaniu warszawskim. Po wojnie osiadł w Łodzi i kontynuował pracę adwokacką, działając w środowiskach prawników postępowych i prowadząc działalność naukową. Zmarł w Łodzi w 1972 roku i został pochowany na cmentarzu Doły.