Bronisław Marian Jakubowski

Bronisław Marian Jakubowski urodził się 22 sierpnia 1896 roku w Rozwadowie w rodzinie Michała i Marii z Hilbów. Był absolwentem szkoły powszechnej i gimnazjum w Kołomyi. Członek drużyn skautowych i „Strzelca”. Od sierpnia 1914 w Legionach Polskich. Wcielony do 2. pułku piechoty. Uczestnik kampanii karpackiej. Po ukończeniu kursu podchorążych Legionów Polskich w 1915 roku został skierowany do 50. pułku piechoty jako tłumacz. Po przysiędze służby w armii austriackiej i front włoski. Dostał się do niewoli. Wraz z innymi Polakami wstąpił do 6. pułku piechoty im. Zawiszy Czarnego Armii generała Hallera. Z pułkiem przybył do Francji, a w czerwcu 1919 roku do kraju. W składzie pułku przemianowanego na 45. pułk Strzelców Kresowych uczestniczył w walkach z bolszewikami na froncie podolskim, m.in. w zajęciu Kijowa.

W okresie międzywojennym pozostał w wojsku. Służył początkowo w Ministerstwie Spraw Wojskowych. W 1922 roku wysłany na kurs do Szkoły Podchorążych w Grudziądzu. Po ukończeniu awansował do stopnia podporucznika i skierowany do 1. pułku piechoty Legionów w Wilnie. W latach 1923–1925 służył w 41. pułku piechoty w Suwałkach jako oficer kompanii i oficer administracyjny. 1 stycznia 1925 roku otrzymał awans do stopnia porucznika. W latach 1925–1926 był młodszym oficerem i oficerem administracji koszar w 28. pułku Strzelców Kaniowskich w Łodzi. Od 1926 roku służył w 74. Górnośląskim pułku piechoty w Lublińcu jako oficer kompanii (był w 1928 i 1932). W 1937 roku został płatnikiem w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Na stopień kapitana mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 138. lokatą w korpusie oficerów intendentów, grupa intendentów. W tym samym miesiącu pełnił służbę w batalionie KOP „Słobódka” na stanowisku oficera płatnika. Przed wybuchem wojny był płatnikiem batalionu KOP „Słobódka II”. 24 sierpnia 1939 roku batalion wszedł w skład 3. pułku piechoty KOP, sformowanego w trybie mobilizacji alarmowej.

We wrześniu 1939 roku walczył z Niemcami na Suwalszczyźnie w składzie SGO „Narew”. 13 września 3. pułk KOP został przesunięty w rejon Równego i Kostopola na Wołyniu. W dniach 21–22 września Jakubowski brał udział w walkach z Armią Czerwoną w rejonie wsi Borowicze. Następnego dnia w rejonie wsi Radoszyn jego pułk skapitulował po walce z oddziałami sowieckimi, a on sam dostał się do niewoli. Po wzięciu do niewoli osadzono go w obozie NKWD w Kozielsku. Według stanu na grudzień 1939 był jeńcem obozu kozielskiego. Między 15 a 17 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD – lista wywózkowa nr 032/1 z 14.04.1940 roku, pozycja 56. Został zamordowany między 16 a 19 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim. Zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943, zapis w dzienniku ekshumacji pod datą 24.05.1943. Figuruje na liście AM-243-2904 i liście Komisji Technicznej PCK pod numerem 02904. Przy szczątkach znaleziono: zaświadczenie ze szpitala polowego, świadectwo szczepień obozowych, medalik z łańcuszkiem, modlitewnik. Nazwisko Jakubowskiego znajduje się na liście ofiar (pod nr 2904) opublikowanej w Gońcu Krakowskim nr 153 i w Nowym Kurierze Warszawskim nr 156 z 1943 (pod nr 02904). Krewni do 1947 poszukiwali informacji przez Biuro Informacji i Badań Polskiego Czerwonego Krzyża w Warszawie.

Był żonaty, miał syna.

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień majora. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.